عادتهای بد ما

عادت داریم به محض اینکه ببینیم کسی کار چشم گیری انجام می دهد  فورا  ایراد بگیریم:

اینها که اطلاعات ندارند ، تجربه ندارند ، در حد این حرفها نیستند .

البته تازگی ها رسم شده برای اینکه کمی مودب جلوه بدهیم  اول از زحمات طرف مقابل تشکر میکنیم و  می گوییم که قصد جسارت نداریم و روی سخنمان با آنها نیست و از کل سیستم گله داریم .

اما تهِ تهِ همه این حرفها این است که  من از تو لایق تر بودم.  اینکه تو لابی داشتی که موفق شدی.

امروز یک جلسه ای بود که بر همین منوال گذشت. داشتم کلافه می شدم .اصلا نمی گذاشتند بندگان خدا حرفشان تمام بشود.  من گفتم کار خوبی شروع شده بگذارید از این فرصت استفاده کنیم و دلخوری از روند اداری و سازمان مربوطه را به وقت دیگری موکول کنیم.

دوستان مخالف به من گفتند : شما اصلا متوجه منظور ما شدید ؟!  و در آخر جلسه افزودند شما تا به حال چند بار در این قبیل جلسات  شرکت کردید؟!!! 

 خب برادر من ، خواهر من، هر چه قدر هم که حرفت را در زرورق میپیچانی آخرش پیداست که غرض داری، قومیت گرایی داری ، سنگ خودت را به سینه می زنی! منظورت کاملا پیداست وقتی رگهایت متورم شده و دست و صدایت می لرزد !!!

قبول دارم یک عده زحمت می کشند،  جان می کنند ، حرفشان به جایی نمی رسد، طرحشان تایید نمی شود و یکهو می بینند یک عده ای از یک استان دیگر با تخصص دیگر  طرح را گرفته اند. بعد هم کنایه بشنوند که شما چرا فعال نیستید . یاد بگیرید از اینها !! 

خیلی سخت است ولی این به این معنی نیست که دیگران را ضایع کنیم.

 

اینها که گفتم شرح حال جلسه سازمانهای مردم نهاد بود که غیر انتفاعی هستند و صرفه اقتصادی و سیاسی ندارند.  وضعیت را تعمیم بدهید به شرکتها ، ارگانها ، سازمانها و بخصوص مجلس !!!! 

/ 0 نظر / 3 بازدید